อิสระในการเดินทางถือเป็นสิ่งที่นักเดินทางทุกๆคนต้องการ เพราะการเดินทางโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ
มันเหมือนกับการที่เรามีปีก และพร้อมที่จะโบยบินไปที่ไหนก็ได้ที่อยากจะไปไปตามหัวใจต้องการปล่อย
ไปตามอารมณ์ และสุดท้ายการเดินทางก็ต้องวนกลับมาที่แรกที่จากมา
ออกจากศรีราชาตอนประมาณบ่ายโมงครึ่ง “ต้น กูจะไปทันรถบูทส์ป่าว เดี๋ยวก็โดนทิ้งกันพอดี” “ทันสิพี่
เดี๋ยวผมบอกคนรถให้” หลานชายผมตะโกนบอกคนขับรถ “ลงที่บางโฉลงนะครับพี่”นั่งรถร่วมสองชั่วโมง
ในที่สุดก็ถึงซักที“ยังไงพี่โทรหา” รถตู้ออกไปแล้ว เหลือแต่ผมคนเดียว
มองซ้ายขวา “รถพวกนี้มันมาจากไหนกันนักหนาวะ” มันจอให้ผมลงกลางถนนไต้สะพานลอยครับ จะขึ้น
สะพานลอยก้ไม่ได้ ผมเลยต้องติดตรงนั้นประมาณ สิบห้านาที “พี่ลีโอ ผมอยู่ตรงตลาดสด” “เออ เดิน
กลับมาเห็น ดีเอสแอล ปล้วเข้าซอยมาเลย พี่อยู่เซเว่นรอเน่อ”เดินไปเรื่อยๆ ครับประมาณ แปดร้อยเมตร
“พี่ผมไม่เห็นมีซอยเลย” “แล้วมึงอยู่ตรง ดีเอชแอล ป่าวล่ะ” “ช่ายๆแต่ไม่เห็นพี่ว่ะ” “อ่าวจะเห็นได้ไงวะมัน
คนละฟากถนน”อ้าวซวยดิงานนี้ต้องเดินกลับไปขึ้นสะพานลอยว่าแปดร้อยเมตร แล้วเดินไปที่มันอีกแปด
ร้อยเมตร
พี่ลีโอ นักเดินตัวยง
“รถจอดไหนพี่” “ในซอยเดินเข้าไปประมาณ ห้าร้อยเมตร” น่านกูว่าแล้วเดินอีกเหนื่อยๆรอสักพักครับ
เพราะรถกำลังขึ้นของร้านบูทส์ อยู่แล้วเราก็จะกลับสู่เมื่องที่เรารักแล้วๆๆ
รถที่จะนำเรากลับ
