ชีวิตเราหลายๆ คนที่อยู่ห่างออกไปไกลจากเมืองหลวงย่อมรู้ดีว่าสักวันตัวเองจะต้องไปใช้ชีวิตอยู่ใน
เมืองหลวงที่แสนสุดจะสบาย มีเครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่าง แต่สำหรับผม การไปในเมือง
สักครั้งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเหลือเกิน หากว่าไม่จำเป็นจริงๆ ผมคงไม่ดั้นด้น เข้าไปแน่นอน
หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการดูคอนเสริตเมื่อวานแล้ว นอนพักเอาแรงเสร็จวันนี้จะเป็นวันแห่งการท่อง
เมืองมหานครสำหรับผม เริ่มต้นจากเอากระเป๋าไปฝากเช่นเดิม “พี่วันนี้เอากระเป๋าฝากที่สาขาไหนดี
หรือ ที่เดิม” “มึงยังจะแหกหน้าไปที่เดิมอีกเหรอ เดี่ยวเขาก็ว่าเอาหรอก ไม่เป็นไร วันนี้ฝากที่สาขาสีลม
หนึ่งละกัน” จัดแจงเอากระเป๋าอันแสนหนักฝากร้านบูทส์เหมือนเดิม
เดินลัดเลาะมาขึ้นรถไฟฟ้าจุดมุ่งหมายคือ พารากอน ซึ่ง พารากอน มักจเป็นสถานที่ที่คนบ้านนอก
คอกนาต้องการจะไปชื่นชม (ส่วนน้อยนะครับ) และผมอยู่ในส่วนใหญ่ซะมากกว่าเพราะมันก็เหมือนๆ
กับสถานที่ทั่วๆไปไม่ได้มีอะไรมากมาย “พี่ กินข้าวดีกว่าหิวมากมาย” “งั้นไปกินตรง ฟู๊ดคอร์ทดีกว่า”
เจ้าแม่เอ้ย ผมหมดกับการทานข้าวขาหมูไปร้อยกว่าบาท แล้วมันอิ่มซะที่ไหนนั่นไม่เป็นไรต้องทำใจ
“พี่ๆ ผมปวดขี้ว่ะ” “มึงนี่ ก็ไปดิบอกทำไมวะ” “อ้าว แล้วผมจะรู้ไหม ว่าต้องไปขี้ที่ไหน ยังไม่เคยมานะ”
“เออ ตามมา” ในชีวิตนี้ผมได้มาขี้ที่พารากอนแล้วครับ ฮา
“พี่อ้อม ผมอยู่พารากอน มาๆ กินกาแฟกัน” “มึงหาที่ที่มันเข้ากับหน้ากูได้ป่าววะ” อ้าวแล้วไอ้พารากอน
นี่มันไม่เหมาะตรงไหน มันก็ใช้ปูน กับทรายเหมือนกันนี่นา เอ้อ เอาเข้าไป ได้ๆ“ไปไหนดีพี่ลีโอ” “จตุจักร
แน่นอนดี” ว่าแล้วก็ไปกันเลยครับ รถไฟฟ้านี่แหละ ง่ายและเร็ว“ถ้าหลงกันเจอกันที่หอนาฬิกาละกัน” เดิน
ไปเรื่อยๆ ครับทำไมมันร้อนงี้วะเนี่ย มากกว่าเชียงใหม่สามเท่า “พี่อ้อม ผมอยู่จตุจักร” “ว่าแล้ว แกต้องไป
จตุจักร ไม่ไปเว้ยมันร้อน คนก็เยอะไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นั่น” อูวะ เอาไงดี “ไปไหนต่อพี่ลีโอ” “ไปเว็นทรัล
ลาดพร้าวเลย” “ไปไงดีพี่” “ไต้ดิน ไปลงสถานีลาดพร้าวเลย”
“พี่ยามครับ เซ็นทรัลลาดพร้าวอยู่ตรงไหนครับ” “น้องต้องลงสถานีพหลโยธินครับ” อูวะผิดอีก กำ เดินก็
ได้เว้ย “พี่อ้อม ผมอยู่เซ็นทรัลลาดพร้าว มาดิ” “ใจคอจะไม่ไปที่มันใกล้บ้านพี่หน่อยเหรอวะ” อ้าวไม่ถูกอีก
สรุปแล้งเอาวะเนี่ย “แล้วพี่จะไปไหน” “สยามก็ได้”อ้าวแล้วก็กลับมาที่เดิมครับท่าน
ออกจากสีลมตอนห้าโมงเย็นสู่หมอชิตใหม่เพื่อไปชลบุรี ตืดตามต่อพร่งนี้ครับ
เมืองหลวงที่แสนสุดจะสบาย มีเครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่าง แต่สำหรับผม การไปในเมือง
สักครั้งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเหลือเกิน หากว่าไม่จำเป็นจริงๆ ผมคงไม่ดั้นด้น เข้าไปแน่นอน
หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการดูคอนเสริตเมื่อวานแล้ว นอนพักเอาแรงเสร็จวันนี้จะเป็นวันแห่งการท่อง
เมืองมหานครสำหรับผม เริ่มต้นจากเอากระเป๋าไปฝากเช่นเดิม “พี่วันนี้เอากระเป๋าฝากที่สาขาไหนดี
หรือ ที่เดิม” “มึงยังจะแหกหน้าไปที่เดิมอีกเหรอ เดี่ยวเขาก็ว่าเอาหรอก ไม่เป็นไร วันนี้ฝากที่สาขาสีลม
หนึ่งละกัน” จัดแจงเอากระเป๋าอันแสนหนักฝากร้านบูทส์เหมือนเดิม
เดินลัดเลาะมาขึ้นรถไฟฟ้าจุดมุ่งหมายคือ พารากอน ซึ่ง พารากอน มักจเป็นสถานที่ที่คนบ้านนอก
คอกนาต้องการจะไปชื่นชม (ส่วนน้อยนะครับ) และผมอยู่ในส่วนใหญ่ซะมากกว่าเพราะมันก็เหมือนๆ
กับสถานที่ทั่วๆไปไม่ได้มีอะไรมากมาย “พี่ กินข้าวดีกว่าหิวมากมาย” “งั้นไปกินตรง ฟู๊ดคอร์ทดีกว่า”
เจ้าแม่เอ้ย ผมหมดกับการทานข้าวขาหมูไปร้อยกว่าบาท แล้วมันอิ่มซะที่ไหนนั่นไม่เป็นไรต้องทำใจ
“พี่ๆ ผมปวดขี้ว่ะ” “มึงนี่ ก็ไปดิบอกทำไมวะ” “อ้าว แล้วผมจะรู้ไหม ว่าต้องไปขี้ที่ไหน ยังไม่เคยมานะ”
“เออ ตามมา” ในชีวิตนี้ผมได้มาขี้ที่พารากอนแล้วครับ ฮา
“พี่อ้อม ผมอยู่พารากอน มาๆ กินกาแฟกัน” “มึงหาที่ที่มันเข้ากับหน้ากูได้ป่าววะ” อ้าวแล้วไอ้พารากอน
นี่มันไม่เหมาะตรงไหน มันก็ใช้ปูน กับทรายเหมือนกันนี่นา เอ้อ เอาเข้าไป ได้ๆ“ไปไหนดีพี่ลีโอ” “จตุจักร
แน่นอนดี” ว่าแล้วก็ไปกันเลยครับ รถไฟฟ้านี่แหละ ง่ายและเร็ว“ถ้าหลงกันเจอกันที่หอนาฬิกาละกัน” เดิน
ไปเรื่อยๆ ครับทำไมมันร้อนงี้วะเนี่ย มากกว่าเชียงใหม่สามเท่า “พี่อ้อม ผมอยู่จตุจักร” “ว่าแล้ว แกต้องไป
จตุจักร ไม่ไปเว้ยมันร้อน คนก็เยอะไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นั่น” อูวะ เอาไงดี “ไปไหนต่อพี่ลีโอ” “ไปเว็นทรัล
ลาดพร้าวเลย” “ไปไงดีพี่” “ไต้ดิน ไปลงสถานีลาดพร้าวเลย”
“พี่ยามครับ เซ็นทรัลลาดพร้าวอยู่ตรงไหนครับ” “น้องต้องลงสถานีพหลโยธินครับ” อูวะผิดอีก กำ เดินก็
ได้เว้ย “พี่อ้อม ผมอยู่เซ็นทรัลลาดพร้าว มาดิ” “ใจคอจะไม่ไปที่มันใกล้บ้านพี่หน่อยเหรอวะ” อ้าวไม่ถูกอีก
สรุปแล้งเอาวะเนี่ย “แล้วพี่จะไปไหน” “สยามก็ได้”อ้าวแล้วก็กลับมาที่เดิมครับท่าน
ออกจากสีลมตอนห้าโมงเย็นสู่หมอชิตใหม่เพื่อไปชลบุรี ตืดตามต่อพร่งนี้ครับ
